In deze roman beleven we de stress en onzekerheid van veel mensen in Groningen. We voelen het trillen van de aarde. We wachten op de volgende beving, veroorzaakt door het boren naar gas. Toch gaat ook in deze angstige periode het leven door. We worden verliefd en we werken hard. En we zijn Groningers, dus we praten niet zo veel ...
Het laatste citaat in deze roman komt uit januari 2018. We zijn nu 2 jaar verder en voor de fictieve boerderij van Zwier, Trijn en Femke is waarschijnlijk geen oplossing gekomen. Net zo min als voor de rest van de door de aardgaswinning beschadigde boerderijen en woningen.